Świątynia Nieba to następny obiekt warty obejrzenia, który określa się także mianem Ołtarza Nieba, czyli z chińskiego Tian Tan. Co ten zabytek architektury azjatyckiej posiada i czemu aż tak wabi turystów? Zapraszamy do poczytania fragmentów poniżej.
Jest to kompleks sakralnych obiektów taoizmu, które usytuowane zostały w obszarze południowo-wschodnim, a więc w centrum Pekinu. Przez lata stanowiło to miejsce odwiedzin cesarzy chińskich, zwłaszcza z dynastii Ming a później Qing. Rok rocznie akurat w tym miejscu decydowano się na organizowanie wielorakich ceremonii. Proszono boga o obfitości w plonach, opiekę nad rolnictwem i rolnikami, siłę do pracy. Ogólnie rzecz biorąc Świątynia Nieba zwana też Ołtarzem Nieba uznawana jest za miejsce sakralne stricte związane z taoistycznym wyznaniem, lecz warto wspomnieć, że wierzenia Chińczyków w moc sprawczą nieba była powszechna nie tylko w momencie, gdy zaczął się rozwijać dynamicznie taoizm. Było to również w okresie rosnącej popularności dynastii. Kompleks, o którym mowa uwzględniono zatem na liście światowego dziedzictwa UNESCO i nastąpiło to w roku 1998.
Obiekt sakralny jest świątynnym kompleksem, który niegdyś figurował pod nazwą Świątynia Nieba i Ziemi. Datę jego powstania można skonkretyzować na okres między 1406 rokiem a 1420. Tyle lat panował także cesarz Yongle, który to zabrał się za realizację nietuzinkowego projektu, wyróżniającego się prawdziwym kunsztem. To właśnie cesarz Yongle odpowiada także za wybudowanie Zakazanego Miasta ulokowanego na terenie Pekinu.